Suma daga reikar hugurinn minn á fornar slóðir.
Þegar það fer að kólna og dregur nær jólum, þá slá minningarnar mann fastar en alla hina daga ársins, þrátt fyrir að þær séu alla daga til staðar. Það er samt eitthvað öðruvísi.

Í gær var svona dagur. Ég fékk óstöðvandi löngun á bókasafnið. Ég var löngu búin að ákveða að fara með Möttu í sögustund en það var bara vídjó í gær. Mig langaði samt til þess að fara. Við löbbuðum með Möttu og Lasarus í kerrunni. Lasarus var svo dúðaður að hann hefði getað sofið án auka flíkur á norðuskautinu, svo ekki dæma mig.

Þegar ég bjó á Bjarkargötunni fórum við systur stundum upp á Borgarbókasafn. Það bókasafn var ekki líkt þessu bókasafni. Það var þá hús sem hafði verið byggt úr töfrum. Alveg eins og í bíómyndunum. Systir mín kenndi mér að hafa hljótt og að maður ætti alltaf að læðast um á bókasafninu. Við sátum þarna og ég hlustaði á sögur og fékk að taka með mér bækur heim til þess að lesa. Eftir að við fluttum norður þá færðust þessar heimsóknir á Amtsbókasafnið og áhuginn uppfærðist úr Dolla dropa í Prins Valiant, Yoko Tsuno og yfir í allskonar aðeins þróaðri gelgjubókmenntir. Alltaf var samt systir mín innan seilingar með stórann turn af bókum sem fylltu kvótann í útlánum en tók hana varla meira en kvöldstund að ljúka.

Í núinu hugsa ég alltaf til systur minnar þegar ég hugsa um bókalestur, bókasöfn, stafsetningu, ævintýri og ég gæti reyndar haldið endalaust áfram. Það eru ófáar stundirnar sem hugur minn reikar ekki til rauðhærðu stóru systur minnar og kreistir mig í hvert skipti.
Svo ég halda áfram með það sem ég ætlaði að skrifa þá fór ég í gær á bókasafnið. Ég kunni því vel að koma þangað inn og ráfaði aðeins yfir í skáldsögurnar. Með systir mína með mér í huganum rakst ég á bók sem mig langaði til þess að lesa og fékk hana lánaða. Bókin heitir "Svo fögur bein" og er eftir Alice Seabold. Ég er ekki mjög mikið á andlega sviðinu fyrir utan smá hliðarspor svona hingað og þangað. Þessi bók kom til mín eins og vatnsbrúsi í eyðimörk. Ég fór með hana heim og las hana endilanga og á síðastu setningunni var ég þess fullviss að hún komst upp í hendur mínar fyrir ástæðu. Ég gæti farið dýpra í saumana á þessu en ég fékk góða sönnun frá einhverjum sem stóð mér við hlið og eflaust brosti nokkrum sinnum að mér. Eftir bókalesturinn fékk ég dúfuna í gluggann sem Jónatan sendi bróður sínum.
Ég hef alltaf dáðst af sögum Astrid Lindgren sem sagði okkur systrum frá Nangijala. Við ákváðum að það skyldi verða okkar himnaríki. Ég er enn vissari í minni sök að það er akkurat staðurinn sem ég hitti stóru systur mína á ný.