Gleðileg Jól!

..og vonandi eruð þið búin að hafa það sem best. Jólin okkar eru búin að vera indæl fyrir utan húsmæðraflensu. Ég verð að segja að það tókst ansi vel upp með jólakalkúnan. Án efa hefði hann unnið í kalkúnakeppni því hann var anso gómsætur, að frátöldum nokkrum sikkerisnælum sem komu í stað spotta. Húsmóðirin átti ekki stoppunál.

Það er annars ofboðslega gaman upplifa jólin með þriggja ára stelpugrís. Fyndnir frasar vella upp úr henni eins og hún sé að fá greitt fyrir það og akkuru skeiðið er hafið.

Matthildur sagði nei takk þegar ég tilkynnti henni að hún fengi í skóinn í 13 daga fyrir jól.

"Afhverju?"

"Af því að þeir eru svo indælir matthildur, koma bara með fulla poka af gjöfum og gefa góðu börnunum".

"Afhverju mamma?"

"Af því að þeir gera það bara"

"En mamma ég vil ekki fá hann á gluggann minn, ég vil ekki fá jólasveininn heim til mín, ég er svo feimin við þennann mann".

Þá rann upp fyrir mér að það er ekkert sjálfsagt að ókunnur skrýtinn maður sé að gaufa í glugganum hennar á nóttunni. Ég sagði henni að hún gæti sofið inni hjá okkur..eins og alltaf, en stígvélið mætti vera í hennar glugga. Brósi mátti líka hafa sinn skó þar. Það voru ekki margir dagar liðnir þar til skórnir hennar voru orðnir tveir og hún fór að vakna fyrir dögun til að tékka.

Síðasta daginn fékk kertasníkir 2 sprittkerti án þess að við hefðum nokkuð með það að gera.

Núna er alltaf verið að hringja inn jólin þegar klukkur hringja úti. Gleðileg jól....mörgum sinnum á dag.


P.S myndin er af Mr. Sufjan Stevens, fyrrverandi tilvonandi manninum mínum. Ég viðurkenni að ég á þennan plastjólasvein sem hann heldur á, við stálum honum á tónleikunum hans í Fríkirkjunni. How very christmasy...;)

Fyrir ykkur fitnessfrík

Ég viðurkenni

Að ég er haldin leyndarmálablæti.

þessi síða uppfærist á sunnudögum og bíð ég alltaf spennt.
Ég elska að vita leyndarmál, ég kjafta þeim aldrei en ég fæ einhverja varmatilfinningu þegar fólk treystir mér fyrir leyndói. (koma svo)

Ég finn mig því knúna til að deila með ykkur hjartavermandi leyndarmál í skammdeginu.

Ég viðurkenni því hér með að ég er haldin þeirri áráttu að verða að snúa klósettpappírsrúllunni við ef hún snýr "öfugt" á statífinu. Það myndi ég gera sama hvort ég væri stödd á Bessastöðum eða Hlemmi.

Vona að þessi vitneskja hafi vermt ykkur um hjartans rætur.

Kv

P.S. Ég er búin að tala mikið um Dj Bobo í kvöld. Ég elska Bobo, verst að ég virðist alltaf vera ein sem man eftir þessum Jackson tíunda áratugarins.

Njótið vel, Pís át

snillingur dagsins..

.. er kennarinn minn í hönnun og tíðaranda. Í upphafi kúrsins sagði hann, "þetta verður skítlétt próf, formsatriði og ég tek fyrir það að þið séuð eitthvað að glósa því ég trúi ekki á svoleiðis. Sitjið þið horfið og njótið."
Kl 1300 í dag setjumst við í prófastellingarnar og snillingurinn hefur raust sína. "Ég sagði ykkur að þetta yrði skítlétt próf og þið þyrftuð ekki að hafa fyrir þessu, það var lygi- Gangi ykkur vel."
Ég hef aldrei heyrt jafn taugaveiklaðann hlátur og þann sem braust út. Enda var prófið villuveiðari og margir svitnuðu meira en góðu hófi gegnir.
Ég get samt ekki annað en hlegið að þessu.
One down, one to go.

Tekið af Hugsandi.is

Í tilefni af hundrað ára afmæli Jóhannesar úr Kötlum skrifaði Jón Sigurðsson framkvæmdastjóri einkar fallega minningu um skáldið sem varpar kannski skýrara ljósi á þær óreiðukenndu hugleiðingar sem hér fara á undan.(1)
Jón kynntist Jóhannesi þegar sá síðarnefndi var kominn á efri ár og horfði yfir líf sitt og reynslu – og það með nokkrum vonbrigðum. Vonin um sigur sósíalismans varð æ fjarlægari en í staðinn var komið siðlaust neyslusamfélag sem einkenndist af græðgi og heimtufrekju og „drýldinn vélskófluverkalýður sem heldur að sósíalisminn sé bíll og þjóðfrelsisbaráttan íbúð“ eins og Jóhannes orðaði það í bréfi til Einars Olgeirssonar. (2)

(1) Jón Sigurðsson, „„- Ég finn ég verð að springa…“ Að boða og iðka af einlægni“. Tímarit Máls og menningar. 60:4 (1999), bls. 25-50

(2) Jóhannes úr Kötlum, Vinaspegill. bls. 232 ↩


Af því að ég er með heimagreindan athyglisbrest þá flýg ég úr listasögu í allt aðra sögu og fer síðan á vefflakk. Ég var að lesa texta sem mér fannst eitthvað áhugaverður og er þetta glimps úr honum. Eitthvað hljómar kunnuglega en það má skipta bílnum út fyrireinkaþotu og íbúð yfir í penthouse í NY ...

(æh það er svo leiðinlegt að nota blogger til að skrifa svona að þið verðið að afsaka uppsetningu og feitletur

p.s Ég ætti kannski bara að hætta að lesa..og fara að sofa?

Ekki fyrir viðkvæma

En my god hvað ég hló að þessu...
Já maður þarf að horfa aðeins inn í þetta, ekki gefast upp.
Kannski hefði ég bara átt að fara fyrr að sofa?

Skamm Rúv

Mér var svo gróflega misboðið í gær.
Ég var nýbúin að borða, veit ekki hvort það sé gott eða vont, en mér verða á þau mistök að kveikja á fréttunum. Ég sat södd og sæl í sófanum og þá birtist frétt um sýkta síld sem veiðst hafði á einhverjum miðum í ballarhafi.
Þetta hefði verið alveg nóg og smá viðtal við leiðan sjóara. En það sem birtist mér var fullur skjár af síldarflaki sem var verið að kreista þannig að úr þeim vall gröftur eins og leir í hvítlaukspressu. Ég hélt að ég myndi kasta upp á stofugólfið af viðbjóði og ekki er ég nú kllígjugjarnt stelputrýni. Fyrr má nú misbjóða en ofbjóða.

Helstu félagar mínir núna eru Bubbi, Dóra, Lína, Gulla, Sammi, Doddi, Elías og Obbsídeisí.
Ég horfði á mynd um fanga í dag. Ég held að þeir hafi það ekki svo slæmt, þeir fara út að leika sér og það er eldað ofaní þá. Þessa daga fer eg ekki út, elda sjálf og þríf og helst við í 80 fm alla daga. Ég held að einangrun sé orð sem má alveg nota.
Ég finn samt meira til með litla mínum sem deilir þessari einangrun með mér. Kannski það heiti þá ekki einangrun?
Á miðvikudag förum við aftur í röntgen. Vonandi fáum við þá að vita meira og vonandi vonandi fer þessu ástandi fljótt að ljúka.

fyrir ingu ömmu;)g

Send your own ElfYourself eCards

Við erum komin í jólagír!

Send your own ElfYourself eCards

Nói tók Sjónahól, Önnu, Litlakall, Línu og Tomma upp eins og salatblað. Hann náði að drösla þessu risatréhúsi þó nokkra vegalengd með kraftagóli og látum.
Til að toppa það var hann með hjartahálsmenið hennar systur sinnar um höfuðið því það finnst honum smartast af öllu.
Ég gæti grátið yfir biluðu myndavélinni minni.

Matthildur fór með Ömmu sinni, Afa og Mikael bestavininum í afmæli á sunnudag. Hún teiknaði afmæliskort alveg hjálparlaust. Ég ætlaði aldeilis ekki að tíma kortinu en hún fór með það. Hér er það í allri sinni dýrð.

Suma daga reikar hugurinn minn á fornar slóðir.
Þegar það fer að kólna og dregur nær jólum, þá slá minningarnar mann fastar en alla hina daga ársins, þrátt fyrir að þær séu alla daga til staðar. Það er samt eitthvað öðruvísi.

Í gær var svona dagur. Ég fékk óstöðvandi löngun á bókasafnið. Ég var löngu búin að ákveða að fara með Möttu í sögustund en það var bara vídjó í gær. Mig langaði samt til þess að fara. Við löbbuðum með Möttu og Lasarus í kerrunni. Lasarus var svo dúðaður að hann hefði getað sofið án auka flíkur á norðuskautinu, svo ekki dæma mig.

Þegar ég bjó á Bjarkargötunni fórum við systur stundum upp á Borgarbókasafn. Það bókasafn var ekki líkt þessu bókasafni. Það var þá hús sem hafði verið byggt úr töfrum. Alveg eins og í bíómyndunum. Systir mín kenndi mér að hafa hljótt og að maður ætti alltaf að læðast um á bókasafninu. Við sátum þarna og ég hlustaði á sögur og fékk að taka með mér bækur heim til þess að lesa. Eftir að við fluttum norður þá færðust þessar heimsóknir á Amtsbókasafnið og áhuginn uppfærðist úr Dolla dropa í Prins Valiant, Yoko Tsuno og yfir í allskonar aðeins þróaðri gelgjubókmenntir. Alltaf var samt systir mín innan seilingar með stórann turn af bókum sem fylltu kvótann í útlánum en tók hana varla meira en kvöldstund að ljúka.

Í núinu hugsa ég alltaf til systur minnar þegar ég hugsa um bókalestur, bókasöfn, stafsetningu, ævintýri og ég gæti reyndar haldið endalaust áfram. Það eru ófáar stundirnar sem hugur minn reikar ekki til rauðhærðu stóru systur minnar og kreistir mig í hvert skipti.
Svo ég halda áfram með það sem ég ætlaði að skrifa þá fór ég í gær á bókasafnið. Ég kunni því vel að koma þangað inn og ráfaði aðeins yfir í skáldsögurnar. Með systir mína með mér í huganum rakst ég á bók sem mig langaði til þess að lesa og fékk hana lánaða. Bókin heitir "Svo fögur bein" og er eftir Alice Seabold. Ég er ekki mjög mikið á andlega sviðinu fyrir utan smá hliðarspor svona hingað og þangað. Þessi bók kom til mín eins og vatnsbrúsi í eyðimörk. Ég fór með hana heim og las hana endilanga og á síðastu setningunni var ég þess fullviss að hún komst upp í hendur mínar fyrir ástæðu. Ég gæti farið dýpra í saumana á þessu en ég fékk góða sönnun frá einhverjum sem stóð mér við hlið og eflaust brosti nokkrum sinnum að mér. Eftir bókalesturinn fékk ég dúfuna í gluggann sem Jónatan sendi bróður sínum.
Ég hef alltaf dáðst af sögum Astrid Lindgren sem sagði okkur systrum frá Nangijala. Við ákváðum að það skyldi verða okkar himnaríki. Ég er enn vissari í minni sök að það er akkurat staðurinn sem ég hitti stóru systur mína á ný.

Yfirferðin búin, gekk miklu betur en ég átti von á.Ég er enn svo tölvuchallenged að ég get ekki sett inn videoið enn. Vonandi fljótlega samt.
Enn merkilegra sem gerðist í dag er að Nói stóð upp og labbaði bara eins hann hefði ekki gert annað. Hann stóð upp og labbaði að borðinu, 5 skref einn tveir og bingó. Þetta var svo krúttlegt. Svo labbaði hann til systur sinnar sem beið með útréttan arminn til að knúsa hann. Stundum bráðnar hjartað í mér og verður að polli inní mér. Það er frábært.

Ég er búin með mestu stresstörn ever í skólanum. Ég ætla að koma inn verkinu mínu hérna fljótlega sem var að taka mig á taugum. einnar mínútu verk tók endalausan tíma, en ég hætti við það sem ég var að gera og var komin á byrjunarreit 3 dögum í skil. Ég reyni að setja þetta inn á morgun.
Læt fylgja nokkrar myndir af krúttunum.

Rosalegur afmælisdagur

Elsku Nói er eins árs í dag. Tíminn skotlíður og hrukkurnar hlaðast upp um leið. Hrukkurnar voru líka að hrannast upp í morgun, við vöknuðum snemma og fórum með litla afmælisbarnið í svæfingu. Við erum búin að vera í rússíbana síðustu daga og í svona rússíbana hugsar maður um allt það versta sem gæti mögulega gerst. Tilgáturnar hafa verið æði margar og það virtist ekki vera hægt að segja til um meinið fyrr en eftir speglunina í dag. Við sátum því sveitt inni á einvhverju herberginu á Landspítalanum í dag og töldum mínúturnar. Ég held að það sé ekkert í heiminum verra en að skilja við barnið sitt í svæfingu. Jú eflaust margt verra, en ég hef ekki upplifað það verra. Í eirðarleysinu kveiktum við á sjónvarpinu og horfðum á Grey´s anatomy. Ég mæli ekki með því að horfa á þátt fullum af fólki að kveðja heiminn á skurðborðinu í svona bið. Um leið og þættinum lauk gekk lungnasérfræðingurinn inn og sagði okkur að þetta hafi gengið mun betur en þeim hefði grunað. Eftir sterameðferðina og sýklalyfin hafði bólgan snarminnkað og meinið blasti við þeim. Hneta í öreindum.
Þetta var hóstakastið sem upphaflega var talað um. Eina og síðasta hnetan hans nóa hafði plantað sér vel og dreft sér um lungað hans. Þráinn Rósmundsson beitti hæfni sinni og tíndi upp hvert einasta brot með bros á vör. Samtalst 24050 kílóum voru létt af hjörtum okkar Óla sem voru búin að dæla óheyrilega miklu blóði og stressi um líkama okkar síðustu daga. Versti afmælisdagurinn endaði sem sá besti og nú sefur hnetubrjóturinn eins og steinn uppi í rúmi og líður mun betur. Takk allir fyrir að krossa puttana ykkar. Þetta endaði vel.

Bkv.
Þakklátasta og væmnasta mamma jarðar í dag.

"Útskrift"

Jæja. Við fórum í síðustu sýklalyfjagjöfina í dag og litli garmurinn er búinn að losna við nálina. Við erum útskrifuð í bili en hann heldur áfram á sýklalyfjunum heima ásamt því að vera með ventolín í friðarpípu heima. Sterarnir eru að klárast en síðasti skammturinn er hérna og hann fær hann á morgun. Á mánudaginn er fyrirhuguð röntgenmyndataka og á fimmtudaginn tekur við annar erfiður dagur en þá verður hann svæfður og fer í aðra skópíu. Þessi er ekki alveg eins og sú síðasta og það er annar læknir sem framkvæmir hana. Á fimmtudaginn fáum við þá vonandi að vita meira og hvað þurfi til að gera lungað eðlilegt. Við erum eins og er bara að taka eitt skref í einu og spáum sem minnst í næsta skrefi ef þetta kemur ekki vel út. Vonum bara það besta. Við fáum samt líklega ekki allar upplýsingar á fimmtudaginn en það stendur til að reyna að taka sýni í skópíuni ef ég er að skilja þetta allt rétt. Þetta er allt skrifað með fyrirvara um breytingar þar sem móðirin meðtekur bara svo og svo mikið, þrátt fyrir að liggja í allskyns latneskum heitum og lýsingum á þessum hlutum. Nói er samt hress og glaður að vanda, hann er voða duglegur í sjúkraþjálfun hjá Helgu þar sem hann er að gera allskyns blástursæfingar og aðrar æfingar til að styrkja lungun. Hann er alveg í essinu sínu þarna því það er svo mikið af skemmtilegu dóti og ekki skemmir Hannes sjúkraþjálfaranemi fyrir en Nói kann einstaklega vel við hann og hendir í hann kubbum svona upp á gamanið.
Núna ætla ég að standa upp og fara inn í þvottahús og sjá hvernig pabbanum gengur að skrúfa í sundur þvottavélina. Merkilegt hvað allt þarf að bila á sama tíma, þvottavélin og þurrkarinn. Er eitthvað annað á heimilinu sem mætti síður bila?? En við höldum áfram að anda djúpt og tekja upp á tíu.
Góða nótt og sofið rótt.

Góður dagur

Það eru ekki margar fréttir í dag. Við förum í sýklalyfjagjöf og súkraþjálfun á spítalanum þar sem hann er bankaður af henni Helgu sem er yndislegur sjúkraþjálfari. Það er til þess að hjálpa honum að hósta upp slími. Nói fór líka í svitapróf sem var gert til að útiloka slímseigjusjúkdóm. Við fengum símtal áðan þar sem okkur var tjáð að hann sé sem beturfer ekki með hann. Þetta er því hinn fínasti dagur. Því miður var nálin hans orðin léleg og hann píndur í nýja nál svo hann þarf að læra að venjast því að vera ekki með vinstri hendina nothæfa. Þetta er allt tímabundið samt og hann á að hætta á sýklalyfjunum eftir 2 daga. Hann heldur áfram á sterunum næstu daga samt og pústunum sem hann er alltaf á hvort sem er.
Hann er orðinn svoldið þreyttur á fólkinu í hvítu sloppunum en sem beturfer er mamman alltaf vel liðin þó hún þurfi að hjálpa til að að pína mann stundum. Í stuttu máli-góður dagur í dag.

Heimferðarleyfi

Héðan er betra að frétta. Ég blogga að heiman.
Við fengum áðan að fara heim en þó með þeim skilyrðum að við komum upp á spítala þrisvar á dag í lyfjagjafir og friðarpípur. Við fengum gott viðtal við yfirlækninn á deildinni í dag sem sýndi og útskýrði margt fyrir okkur. Þar sem Nói er frekar hress og hitinn farinn þá er það í lagi. Núna verður þessu öllu tekið rólega og ýmis próf og sýni tekin til þess að beita útilokunaraðferðinni.
Þessa viku fer hann á mjög stífann sterakúr við astmanum sem er slímlosandi, með honum vonast þeir eftir því að þessi "slímtappi"(?) minnki.
Ég reyni að útskýra þetta á sem einfaldasta máta en auðvitað er þetta ekki svona einfalt.
Við förum síðan aftur í segulómun eftir viku til þess að sjá árangurinn. Einnig verða gerð próf á honum í vikunni til þess að útiloka sjúkdóma og annað sem þeir gætu látið sér detta í hug. Við tökum þessu enn með ró, því það er algjör óþarfi að fara að dramatísera þetta neitt fyrr en við vitum eitthvað meira. Þetta gæti verið slímtappi sem fer bara og áhyggjur okkar fara út í veður og vind. Þetta gæti verið eitthvað annað en við hugsum þá bara um það ef til þess kemur.

Þó maður geti aldrei orðið sjóaður í veikindum barnanna sinna þá er samt hægt að læra ýmislegt. Við erum búin að læra margt og ég held að ég sé að fara að ná mér í svarta beltið í svona allskonar uppákomum, því miður.
Ég get samt með engu móti nennt að hlusta á setningar á borð við "það á nú ekki af þér/ykkur að ganga" eina ferðina enn því þó það sé vel meint þá bara þoli ég ekki þessa setningu sem svo óendanlega margir henda fram í hvert skipti sem eitthvað gerist. Ég vil síður túlka mig sem eitthvað slæmt karma eða að ég sé einstaklega óheppin manneskja. Ég get algjörlega slengt því fram að ég sé heppnasta manneskjan af ykkur öllum. Ég auðvitað meina þetta ekki illa frekar en flest það sem ég læt úr úr mér eða skrifa frá mér en gerið það fyrir mig elsku vinir og allir, bíðum bara og sjáum og sleppum frasanum leiðinlega.

En Nói er hress í dag og borðaði eins og eskimói í selspiksveislu. Hann fékk súkkulaðirúsínur til að toppa þetta því Sverrir gullfiskur sem á heima á dagdeildinni varð 8 ára í dag. Nói svaf af sér veisluna en yndislegi leikskólakennarinn kom upp með bangsímondisk fullan af góðgæti handa nóa svo hann yrði nú ekki útundan.;) Hann fékk saltstangir og súkkulaðirúsínur (Nb. Í fyrsta skipti á ævinni) en það er margt leyft á spítala sem má ekki annars.
Hann sefur vært í rúminu sínu og bíður þess að verða vakinn fyrir ferð á BSH fyrir nóttina.
Ég verð líka að segja að hin hetjan sem er ekki búið að minnast á í síðustu tveim færslum er hún Matthildur sem gæti verið 6 ára stundum. Hún er þolinmóðasta barn og ástríkasta systir sem nokkur lítill bróðir gæti átt. Hún bíður alltaf eftir því að komast til að hitta hann og knúsa. Hún klappar honum og lánar honum dótið sitt, þó hann bíti í það og lemji sig í staðinn. Hún fær sérstaka medalíu þegar þetta er búið:) Það eru svo margir búnir að bjóðast til að taka hana í pössun en við reynum eins og við getum að hafa hana með og leyfa henni að vera partur af öllu sem við gerum. Takk samt allir fyrir að bjóða fram aðstoð.

Bestu kveðjur elskurnar, takk fyrir allar kveðjurnar og huggulegheitin. Það er alltaf gott að eiga góða að þegar eitthvað bjátar á.

Fréttir...eða ekki fréttir

Við erum enn á spítalanum. Nói fór í segulómunina og lungnaspeglun í gær. Því miður þá er þetta ekki eins einfalt og við vonuðumst eftir. Eftir að hafa speglað hann þá sagði læknirinn okkur að Nói væri með þrengsli í lungunum sem ekki er vitað af hverju stafar. Gæti verið fæðingargalli en eins og er þá erum við að bíða eftir mati fleiri lækna erlendis. Þangað til verðum við hér á spítalanum og höldum áfram með sýklalyfjakúr út af lungnabólgunni. Einnig er verið að reyna að komast að því hvað veldur þessum þrálátu uppköstum.
Í dag er Nói frekar hress, þrátt fyrir að hafa byrjað daginn á því að kasta upp. Hann er hitalaus og ekki beint hægt að sjá á honum að hann sé eitthvað slappur. Frekar eins og hann sé á leið í pollagallann og á gröfuna, enda alltaf skínandi glaður og bræðir alla sem koma inn á stofuna okkar. Sem betur fer erum við komin úr einangrun svo við getum núna farið aðeins fram að leika og skoða fiskana. Nói er líka byrjaður að gera eins og fiskarnir þegar hann er spurður hvað þeir gera, hann opnar munninn upp á g´æatt og lokar aftur. Meira endemis krúttið.
En eins og er þá erum við í biðstöðu eftir svörum frá læknunum úti. Meira síðar. Kveðjur, Vala og Nói

Ekki fer það nú batnandi

Núna erum við Nói búin að liggja á spítalanum í rúman sólarhring og loksins er eitthvað að gerast. Það er verið að endurskoða lungnamyndir og ástand í heild. Mikið sem móðurhjartað mitt tók aukaslag og frelsaðist því loksins er einhver að hlusta. Það er semsagt að koma í ljós að lungnamyndirnar eru ekki eins og þær áttu að vera. Lungnabólgan er til staðar, en það sem verra er að það er eitthvað meira. Vinstra lungað er meira þanið en það hægra en það er ekki alveg eins og það á að vera. Það sem er núna verið að rannsaka er hvort að aðskotahlutur hafi komist ofaní hann og er eitt hóstakastið hans mjög líklegt sem valdurinn af þessu öllu. Þetta er samt bara ein tilgátan og hún verður rannsökuð í fyrramálið. byrjað verður að svæfa hann og senda í segulómun til að ná betri myndum. Eftir ómunina þá verður líklega svokölluð lungnaspeglun. Við vitum lítið meira fyrr en eftir ómunina en svona er útlitið í dag. Hann er ekki að gubba jafn mikið en er enn að fá vökva í æð, verður á sýklalyfjunum áfram og líklega verður þetta svipað á morgun.

Bið að heilsa, og krossið putta.

Spítalaheimsóknir

Ekki vorum við heppin að losna við pestir strax. Nói náði sér í lungnabólgu á nýjan leik og við erum búin að stunda lækna eins og aðrir stunda jóga. Það er því miður allt of lítið hlutfall lækna sem hlusta á mæður, sérstaklega séu þær í strigaskóm og undir þrrítugu. Af 6 læknum þá voru 2 sem höfðu eyrun opin og settu barnið í röntgen. í bæði skipin voru það þeir sem uppgötvuðu lungnabólgu.Ég gæti talið upp gríðarmörg absúrd komment sem ég hef fengið frá læknum sem fengu mig til að efast um prófgráðuna þeirra. En sem beturfer þá er megnið af þessari stétt góður læknar og ekki uppfullir af karlrembingi og hroka.

Núna er Nói kominn með nál í æð og er með stóra spelku sem nær upp á olnboga, við förum reglulega í lyfjagjöf því barnið heldur engu niðri. Vonandi vonandi vonandi virka þessi lyf og hann verður búinn að n á sér í næstu viku. Ég held samt að ég hafi aldrei kunnað vel að meta mæður fyrr en ég varð ein slík. Ég hefði aldrei trúað því hversu mikil vinna bíður mans að 9 mánaðar (6) meðgöngu lokinni. Að vinna 24 tíma vinnu ásamt því að vera í einhverju litlu eins og skóla (samanborið við hitt) getur gert mann óhuggulega útlítandi. Ég rakst á mig í spegli í morgun og ekki kannaðist ég við að hafa hengt upp þá mynd sem við mér blasti. Þreytuleg húsmóðir með bauga og maskara dagsins áður, hárið eins beyglað og mögulegt væri og með hor á öxl. Eg reyndar var uppi á spítala með lasarusinn fram á nótt og náði rétt svo að klæða mig úr helmingnum af fötunum þegar ég kom heim. Ótrúlegt eða ekki þá er þetta besta og skemmtilegasta vinna sem til er og plúsarnir ná svo hátt yfir mínusana að þessi færsla verður vonandi gleymd á morgun.

En núna er þessari langdregnu væluþreytufærslu lokið. Takk fyrir að hlusta.

það er lítið að frétta, Nói aftur orðinn lasinn. Vonandi er þetta stutt flensa, elsku kallinn minn er varla að þekkja annað núorðið en að vera las. Það er alveg glatað.
Annars fór ég í ferð með skólanum í gær. Er beygluð í dag og ekki er það nú gott að vera beyglaður þegar barnið er las. Þá er bara að suck it up, setja hausinn í kalt vatn og hoppa aðeins. Slá sig utanundir og fá sér mandarínu.
Ferðin í gær var hálfgerð óvissuferð og enduðum við fyrst í fornleifauppgreftri hjá Þjórsá. Merkilegur fundur þar en þar var góss og rústir síðan á landnámsöld. Hann sagði að það væri allavega ekki yngra en 1000 kannski um 900. Það er magnað. Annað sem mér fannst ekki síður magnað er það að það á að virkja blessaða ána eins og allt annað í þessu bráðum fyrrv. huggukega landi og drekkja fornminjunum. Finnst engum skrýtið að hafa ekkert heyrt um þetta? Ég verð að segja fyrir mitt leyti þá sauð pínu á mér. Þvílíka bananalýðveldið.
Síðan fórum við ansi magnaða Krýsuvíkurleið og margt fallegt sem við sáum. Þar á meðal laut sem við stoppuðum í og átum bláber, heimasmurðar samlokur og sötruðum fínsta Carlberg til að skola þessu niður. Þetta var ekki ónýtt. Enduðum síðan á sýningu suðsuðvestur í kef þar sem skólafólk útskrifað og ekki, sýndi verk sín. Note to self, alveg slaka á bjórnum. En þetta var gaman, vildi bara að krílið mitt væri ekki lasið núna.


Æ bara því ég var að skoða þessar myndir saman þá varð ég að setja þetta aftur inn. Mér finnst við svo líkar á mörgum gömlum myndum.


og ein mynd af tímabundna tattúinu sem barnið er mjög stollt af:)

Fyrirfram beðist afsökunar á sorgarröndum. Þar sem mikið hefur verið rætt um svoleiðis fyrirbæri í vinahópnum, týpískt að ég blasti þá mynd af þessu. Bannað að kasta grjóti úr glerhúsi.

Eruð þið eyrnalaus. Við unnum ekki leikinn. Krúttlegt samt að vera í svona opnum vagni eins og keisarinn í róm. Líka eitthvað mega krúttlegt við að fara skólavörðustíginn og laugaveginn. Allur múgurinn farinn að leggja í vana að fara í milljónþúsundkrowdi að æpa eitthvað. Áfram Ísland..Leikurinn auðvitað löngu búinn og þeir töpuðu. Samt fínt að vera með silfur en ég væri líka alveg til í medalíu og ég tali ekki um að fá fálkaorðu fyrir að hafa aldrei unnið t.d. júróvision? Ég bíð spennt við símann og pússa gullstrigaskóna.
Annars var sætasti frumburður heims að eiga afmæli um daginn. 3 ár og rúsinan næstum jafn stór og mamma sín.
verð að setja mynd af litla skrípinu.




Þar fyrir utan er skólinn farinn í gang. Ég var með einhvern kvíðahnút í mallanum yfir því að vera að byrja aftur, en þvílík sæla að koma aftur í skólann. Ég hef loks tíma til að velja kvikmyndakúrsinn sem ég er búin að vera að setja á hakann. Ég elska að mæta í skólann og horfa á myndir og tala um myndir og fá að gera mynd is this real og ég fæ einingar og allt.

Ég keypti passa á shorts & docs og mikið var þeim pening vel varið. Þetta er æði. Sit ein með maxipopp og kóla í gleri í austurbæjarbíói og líður 5 ára. Nema að ég hefði auðvitað aldrei farið ein þá. Þetta er svo ljúft. Þið sem hafið einhvern áhuga á kvikmyndum, skellið ykkur á passa, það er búið að framlengja um 2 daga og mikið af þessu verður endursýnt. Snilldin ein.

Núna ætla ég að fara að taka til og undirbúa. Passið ykkur á huggulegu blondínuni þið sem komið á laugardaginn.;) Þá er ég ekki að tala um frumburðinn.

nei nei nei ég get ekki horft......ég slekk bara. Ég sé úrslitin á eftir. Hjarta og taugar þola ekki svona.

það er ekki hægt að vera meira krútt en þetta...

pabbi

Mamma (munurinn er greinilegur þar sem ég er með augnhár/augabrúnir)

komin heim úr sumarfríi.

Fyrir viku síðan. Það er búið að vera huggulegt heima í viku og ég er alveg að kunna að meta borgina á ný. lítið í fréttum en í mínum tilfellum þá á máltækið no news good news yfirleitt vel við. Allir velkomnir að droppa inn í heimsókn.
Auður og Davíð, til hamingju með litla snúllann.

ægissíða

Það er gott að búa í vesturbænum. Við Nói fórum í kuldanum í gær og lögðust í grasið og teygðum úr okkur.
Tekur einhver eftir því að barnið lítur alveg eins út og pabbi sinn á síðustu myndinni?

sól

Sonurinn er alltaf á hausnum. Ég brá á það ráð að smella hjálm á hann. Ég hef oft gantast með þetta, en í dag varð þetta fúlasta alvara eftir svæsna dynki. Hann var svoldið rogginn með þetta frábæra höfuðfat.

Dagurinn var samt hinn huggulegasti, við fórum í grasagarðinn með krossgátublað og barnið svaf værum blundi á teppinu. Það komu nokkrar endur vaggandi að kíkja á hann en sneru við þegar þær sáu að hann átti ekkert brauð handa þeim og plóman hans bragaðist ekki vel.
Óli varpaði öndinni léttar, þar sem honum er ekkert um endur gefið.

Skamm chris, skamm

gleðilega þjóðhátíð folks

Vaknaði eftir útsof..þeas kl 9. Skipti við manninn og leyfði honum að lúlla. Við bökuðum saman mæðgur og litli lúlli horfði á.
Við skelltum okkur síðan í spariföt og vatnsgreiddum drenginn og hlupum af stað í "skrúfugöngu"*á Hagatorgi. Við komum of seint enda tekur kökubaksturinn sinn tíma:) Skrúfugangan var farin en við hlupum á eftir mamman hangandi í kerrunni í spariskónum og börnin hvöttu pabbann til hlaupadáða. (ekki í alvöru samt)
Náðum skrúfugöngunni þegar hún stoppaði, þeas var komin á leiðarenda. Fórum og keyptum gasblöðru handa frumburðinum sem var búin að spyrja endalaust um blöðru síðustu daga. Krakkinn ég, þurfti að fá að kaupa stærstu og flottustu blöðruna sem til var í básnum, auðvitað. Ég átti nú eftir að bölva seinþroskanum í mér því tvíburakerra með blöðruferlíki í viðbót í vindi, er ekki vinsælasta farartækið í 50 þúsundmanna þrengslum. Svoldið eins og að keyra Hummer á hjólastígum Kaupmannahafnar. Mörg ill augu og nokkrir með hornhimnuskemmdir eftir að hafa fengið blessaða blöðruna í augað.


Börnin í sól. Eitt sést og annað ekki.

Rákumst á litlu krúsluna hana Lovísu Lilly, mömmuna og ömmuna, okkur til mikillar gleði.


Mæðgurnar eldri


Nói með störuna á ömmuna sem hann ætlaði að eiga og fara með heim


Litli sæti kerruþjófurinn


Systur og bræður


Systur og bræður en ein á hlaupum


Tinmaðurinn ógurlegi og matta ekki alveg viss

Taka 2, en hún er ekki ánægð með hann


Búin að fá nóg, burt með hann...og ljónið líka

Við röltum síðan um götur og lögðumst í nokkur sólböð í góðu skjóli, sáum marga skemmtilega vini og vandamenn og sáum glimps af galdrakallinum í Oz. Matthildur er alveg eins og ljónið. Skíthrædd við fólk í búningum rétt eins og við dót sem hreyfist. Hún er ekki hrifin af því sem er ekki normalt og hagar sér eðlilega. (Sbr. myndum af tinmanninum fyrir ofan)

Matta segir Nóa leyndó og hann er spenntur í miðri sögu

Þegar heim var komið tók við grillveisla með skemmtilegu fólki og er dagur var að kveldi sofnuðu börn möglunarlaust á koddanum á innan við fimm mínútum. Börn eru óeðlilega falleg svona sofandi.

Dagur að kveldi kominn og börnin í draumalandi




Góður dagur og annar skemmtilegur á morgun. *Rop*.
Já eitt enn, það er skemmtilegt frá því að segja að eftir langt þrauk með ansans blöðruna þá sprakk hún á leið inn um dyrnar heima. Ansans.

Sumarfrískveðjur.

*Matthildur þverneitar að kalla þetta skrúðgöngu því augljóslega heitir þetta skrúfuganga. Ég endaði með því að láta í minni pokann svo framvegis verður talað um skrúfugöngur á þessu heimili.

svo margt likt.... (nostalgíuflokkur)

Jóhanna Marta stórasystir og Óli



Jóhanna Helga stórasystir og ég