Bumban fer ekki minnkandi en svefninn gerir það. Því sit ég hér geispandi og bloggandi. Ég er ekki búin að hafa mikið fyrir stafni annað en að fara reglulega á te og kaffi, kaupa mér frappa með karamellu og síðan horfa á afspyrnulélegt sjónvarpsefni. Það er alveg merkilegt hvernig verið er að reyna að murrka úr manni geðheilsu með endursýningum og b þáttum á skjá einum. Kosturinn er samt sá að maður er ekki að borga fyrir það. Stöð tvö rukkar hinsvegar almúgann um hendur og lífeyri fyrir svipað gæðaefni. Ég er svo fegin að hafa sagt þessu upp...þrátt fyrir að hugsa til Opruh með söknuði.

Ég viðurkenni það fúslega að ég horfi á allt svona auðmelt kerlingaefni ef það er í boði. Dr,Phil á samt ekki alveg upp á pallborðið hjá mér. Hann er með svo hræðilegann kæk, blikkar augunum hryllilega fast í gríð og erg svo ég dett út og hætti að heyra um hvað þátturinn snýst og fer að nudda augun mín. Svo er konan hans algjör hörmung. Hann er alltaf að finna einhver verkefni handa henni til að sinna eins og taka viðtal við cher og e-ð. Þær deila bara einu sameiginlegu og þa er að þær eru of strekktar til að geta sýnt nokkur svipbrigði. Svo sagði hann grey kjáninn "merkilegt alveg hvað þið fimmtugu konurnar lítið vel út!" Svo klappa allir fyrir konunni hans fyrir vel unnið starf. Jeiii.

Af hvalnum er það að frétta að bumban stækkar eins og það sé enginn morgundagur. Ég er komin með 40 vikna kúlu segir læknirinn og vill fá að vita hverskonar ofvöxtur það er og ég fer því í vaxtarsónar á mið. Spennandi.
Ég er orðin ansi þung á mér og stekk ekki fram úr rúminu með dallasgreiðsluna eins og áður. Núna þarf ég nánast að biðja um aðstoð við að standa upp því ég er eins og afvelta skjaldbaka...skil ekki hvernig einstæðar fara að. Það er samt farið að styttast hryllilega mikið í herlegheitin og það er búið að ákveða að ég verð ekki látin ganga lengra en 39 vikur svo 22.sept verður líklega dagurinn. Nenni ekki að skrifa lengur, andleysi heitir það víst;)

Ég er farin að skammast mín fyrir að vera ekki nógu dugleg við að rækta samband við vini mína. Ég skelli skuldinni á vaxandi belg og skapsveiflur og inniveru sem belgnum fylgir.
Það er samt svo gaman að muna eftir skemmtilegum hlutum og muna að maður hefur alveg líka verið skemmtilegur. Ekki alltaf tikkandi hormónabomba sem bilast yfir því að gólfið sé ekki nógu vel skúrað;S

Ég fékk skemmtilega email sendingu um daginn. Það voru gamlar myndir sem ég vissi ekki hvort ég hefði viljað að hefðu týnst for good eða komist í mínar hendur sem þær gerðu. Verst að þær eru í mörgum höndum. Ég held að það sé alveg bókað mál að ég gæti aldrei orðið forseti. Ef maður ætlar að vera forseti þarftu að vera ansi flekklaus og þá má enginn eiga ósiðsamlegar myndir af þér. Ég á því miður of margar og ég held að margir aðrir eigi of margar.
Þessi var á meðal þeirra.



Ég verð semsagt aldrei forseti..

Ætlaði að blogga..

...en hafði síðan ekkert að segja.





Alveg að koma afmæli

Jæja huggulegheitin.
Ég er opinberlega í hreiðurgerð. Mér var sagt að þetta gæti gerst en ég hef aldrei trúað því. Var viss um að ef það væri hægt að vera í hreiðurgerð á msn þá myndi ég fá köllun ...annars ekki.
Ég verð að státa mig af því að vera húsmóðir í dag. Búin að þrífa ruslaskápinn (mamma sagði alltaf að þar gætirðu séð skítastandard heimilihaldarans) og er ég hæst ánægð með árangurinn. Ég er voða glöð yfir því samt að enginn sér mig á eldhúsgólfinu með plömmer, perrasvita stunur og tilbehör. Einu vitnin, me and bebe..

Svo var það ísskápurinn, veggirnir, skápahurðirnar og þá fattaði ég þetta allt saman, þetta var ekki mér að kenna og ég var ekki sú sem var að gera þetta heldur er hýsillinn að stjórna mér. Mikið er ég glöð að ég er ekki við stjórn lengur og enn glaðari yfir því að það eru ekki til fleiri Grey´s anatomy þættir. Þetta var að gleypa mig. Ég náði að horfa á síðasta þáttinn í gær (mútaði frumburðinum með heyrnatólum, stubbum og sveskjum) ég hef sjaldan bólgnað jafn mikið í framan. Ég er farin að lifa mig svo inn í þetta að ég var að verða veruleikafirrt. Valgerður læknanemi. Ég og George og izzy bestu vinir. Ég og Izzy saman með tannhvítunargóm að baka muffins á milli vakta. Gott að 4 serían er ekki komin.



Það var samt einn þáttur sem ég varð alveg lens yfir. Það var unglings stelpa sem var eins og vinkill í laginu. Hún var með sama sjúkdóm og ég er með, hryggskekkju sem veldur því að maður endar eins og samlokuskilti í laginu ef ekkert er gert.
Ég var svo heppin að vera Íslendingur og þar af leiðandi með frábært sjúkratryggingarbatterí á bakvið mig. Ég fékk skrúfur og nagla í bakið, missti rifbein og fékk stórt ör í skrappbókina fyrir.
Þetta tókst hjá mér en því miður er þetta ekki alltaf svona einfalt. Í þættinum mátti sjá þessa stúlku hálf skríða um því hún var ekki jafn heppin og ég. Ég hef einhvernvegin sjaldan leitt huganum að því hvernig hefði farið ef ég hefði ekki verið send í þessa aðgerð. Það var algjör tilviljun þannig séð því ég var búin að ganga á milli lækna sem sögðu mér annars vegar að anda í bréfpoka því ég væri bara ruglaður unglingur að feikaða eða að ég ætti bara að vera dugleg að synda. Sá sami læknir hafði látið mig vera í stoðbelti úr harðplasti 23 tíma á sólarhring og tvo hálftíma laus. Það var ekki huggulegt og enn síður þegar hann yppti öxlum og sagði að þetta hafði líklega ekki gert neitt gagn. Hefði líklega frekar viljað láta ljúga að mér og halda að þetta hafi þjónað tilgangi þennann 8 og 9 bekk sem ég þurfti að þrauka þetta. Hann sagði bara sorry ekkert meira fyrir þig og okkur að gera.

...Good memories:S

Sem betur fer lét ég ekki segjast og fór og fékk annað álit. Þá kom þetta allt í ljós. Hent á skurðborðið og negld saman eins og þyrluspaðinn í Einari Áskeli. Mikið er ég þakklát í dag. Fór bara eitthvað að velta þessu fyrir mér að þeta hefði getað farið allt á annann veg og ég í hjólastól með engin börn. Mikið er maður eitthvað fattlaus stundum á góðu hlutina.

En gott veður og ég ætla að halda áfram að þrífa. Næ bráðum í tannburstann til að skrúbba á milli skápa.
Farið varlega í umferðinni og sjáið nýju Michael Moore myndina og öðlist nýtt sjónarhorn á heilbrigðiskerfið okkar.