Ein mistök, já aðeins ein mistök hef ég vísvitandi gert í barnauppeldi. Þau eru að sofa með börnin uppi í rúminu mínu..okkar. Ég heyrði mörg varnarorð frá reyndum húsmæðrum og kvenbesservisserum og blés á þau. Mér fannst og finnst þetta kósí (mattýska). Æði að fá tásur sem nudduðust við fæturna mína og frábært að sofa í faðmlögum við litla stubba sem kyssa mann blautum kossum á kinnar, snúa upp á hárið og segja "mamma, ég elskaðih".
Þegar klukkan er síðan slatta yfir miðnætti breytist þetta alhuggulega í ekki alveg jafn huggulegt. Tær í nefið, högg í andlitið, sofið í sömu stellingu frá 24 til 8 og sængurleysi. Í morgun vaknaði ég með hausinn á hvolfi ofan í holu. Ég svaf sitjandi í 3 tíma eina nóttina en það er svefnstelling sem flestar mömmur hafa upplifað með veik börn.
Ég hugsa stundum til dagana sem ég svaf ein í ameríska rúminu mínu og rumskaði ekki í heila nótt. Einnig hugsa ég oft um það hvað ég hafi eiginlega verið að gera með tímann minn áður en ég átti börn. Stundum hlusta ég á barnlaust fólk í skólanum dæsa yfir þreytu og tímaleysi. Þau búa enn hjá foreldrum og kunna fæst á þvottavél eða eldavél. Mig langar stundum til að slá það.
Ég myndi samt frekar þiggja allar heimsins vökunætur og slubbukossana, því það er betra. Það er ekkert í heiminum né annarstaðar sem gæti verið betra.
Stundum hugsa ég bara um þetta. Þurfti bara að skrifa þetta niður.


Á ferð og flugi í tryllitækinu

livingroom graffiti (Allt stofugólfið var graffað með grænum tússpenna...án vitundar móður)


Föndrhildur lasmína


Í sumarbústað að elda

Mesta fjör í heiminum