Gestir velkomnir..?

Hér í holunni okkar litlu erum við enn að koma okkur fyrir, jám það er komið ár síðan við fengum afhent- rétt munað hjá þér lesandi góður!

Eitt af því sem hefur plagað mig hvað mest í þessari hálfkláruðu íbúð er baðherbergið okkar.
Þeir sem mig þekkja vita hvað ég hræðist einna mest í þessum heimi .....stíflur og silfurskottur.
Á baðherberginu okkar á eftir að þétta göt á milli gólfs og flísa. Þar á milli koma upp gestir að næturlagi og hræða úr mér líftóruna....
Leikurinn "Á ég að láta þetta gossa í brækurnar eða takast á við óttann og pissa á 100km hraða með lokuð augun, skjálfandi á beinum og láta svitann í lófunum ekki líma pappírinn fastann og taka meiri tíma?" er búinn að vera misskemmtilegur.
Þegar maður er samt í svona ástandi þá er ekki annað í boði en að fara og leika þennann leik sjaldnar en 20 sinnum á nóttu þar sem hýsillinn minn er farinn að stela plássinu frá blöðrunni og notar hana óspart sem skemmtilegann boxpúða.
Ég verð að segja að fyrri kosturinn er því oft búinn að vera ansi freistandi :S (gerði það samt ekki)

Þetta er búið að taka á undanfarið en núna um daginn gerðist svolítið. Ég herti upp hugann, tók öskurstökk og hoppaði líklega á pabbann.
Þarna var heil fjölskylda, Stóri og Litli og enn minni. Ég sá þegar æsingurinn var afstaðinn að stóri var orðinn að lestarslysi. Ég verð því að viðurkenna, hvort sem um hormónum er að kenna eður ei, að ég fékk samviskubit.
Matthildur var að borða popp um daginn og hafði misst eitt á baðinu (eða er í samstarfi gegn mér og er með gestina í fríu fæði) en litli tók bróðir sinn og faldi skjálfandi á bakvið poppið. Ég hafið ekki orku í meiri dramatík en gat ekki annað en slökkt ljósið hjá þeim greyunum og lokaði hurðinni. Þetta varð því upphafið af baðherbergissáttum.
Ég er samt með sílíkonþéttið inni í skáp og er að hugsa um að skilja á milli heima þrátt fyrir góðann lærdóm.
Takk litlu vinir.