Alveg er þetta dæmigert, deadline og skil á morgun, ég ákveð að fara að taka þvottamaraþon og blogga á sama kvöldi. Líklega tengja fleiri við dugnað af þessu tagi svona í lok annar. Annars gengur allt glymrandi hér. Matthildur að breytast í mjög svo sætann einræðisherra og Nói brosir út í annað.

Það eru allir að tala um Siðmennt í dag. Það er víst svona með og á móti lið og maður má víst ekki spila með báðum liðum frekar en vanalega. Ég sest því hjá siðmenntarfólki þrátt fyrir að vera "sannkristin" hvað sem það nú þýðir.

EEEEeeeen ....ég á mér beinagrindur í skápnum.

Fáir vita að ég var mjög aktíf í kirkjustarfi frá blautu barnsbeini. Ég byrjaði í sunnudagaskólanum í Neskirkju á þarsíðasta áratug og færði mig síðan norður í Glerárkirkjuna. Sunnudagaskólinn þar var mjög fínn líka með Pálma prest við altarið. Eftir nokkur ár og gott Jesúmyndasafn í bókinni grænu þá var ég komin með aldur til að byrja í kirkjukórnum. Það var ansi fínt bara.
Ég fékk svo að vera sögumaður oftar en einusinni í jólamessuni því það er ekki mikið varið í guðspjallið án leiksýningar. Ég hefði alveg verið svosum til í að vera María, en hún átti enga línu, sögumaðurinn átti þær allar. Svo þar var mitt hlutverk komið.
Ég stækkaði síðan aðeins meira og byrjaði síðan í æskulýðssöfnuði Glerárkirkju sem var frábær félagsskapur. Ég kynntist mörgum skemmtilegum krökkum og má þar auðvitað nefna Jónsa karl sem oft var í svörtum fötum. Ég held að það sé eina selebið sem ég ég get sagt að ég þekki. kannski ekki svo mikið lengur samt.
Ég fór á landsmót og ég kynntist mörgun mjög trúuðum krökkum og þeir voru sko aldeilis ekkert leiðinlegri en aðrir. Ég þreifaði mig mikið áfram í trúmálum á þessum tíma. Ég mætti á nokkrar samkomur í Filadelfiu og svo má alveg halda áfram að telja.
Ég fann mig síðan ekki alveg í því og hélt mér bara við þessa klassísku krakkatrú og að boðskapurinn væri bara fínn. Ég skíri börnin mín (eitt eftir reyndar) og vil að þau fái svipað trúaruppeldi og ég. Ég leyfi þeim síðar alveg að ráða hvað þau vilja gera í sínum trúmálum og mega segja sig úr þjóðkirkjunni ef þau kjósa svo. Þangað til verða þau skráð þar. Þau fá að byrja á sama stað og ég og fara í sunnudagaskóla í Neskirkju, kannski ég græði fleiri jesúmyndir í safnið;)

En svo ég haldi nú áfram þá verð ég að viðurkenna að trú mín hefur farið dalandi. Það hefur margt orðið til þess að mér fannst ég þurfa að viðurkenna fyrir sjálfri mér að þetta sé allt bölvuð vitleysa og maður ætti að láta svona munnmælasögur bara eiga heima í bók og spá ekki meira í henni nema þegar ég fæ löngum til að lesa skondna skálsögu um gráðuga konu sem var búin til úr rifbeini, epli, vondan vondan snák og hvernig maður eigi að grýta hórur. Auðvitað var margt annað fallegt í þessari bók, en mér reynist erfitt að trúa meirihlutanum af þessu enda gamalt rit og ég veit hvernig hvísluleikir enda yfirleitt.
Það er samt eitthvað sem heldur í mig og ég læt skíra börnin mín svona....til öryggis. (auðvitað er ég ekki einráða í þessu samt) Það er skondið kannski en ég veit ekki hvað það er, mér finnst að þau verði að fá að hafa trú til að grípa í ef eitthvað gerist. Sumum finnst það gott og mér finnst fínt ef þau geta notfært sér það. Ég gerði það reyndar ekki í mínum áföllum í lífinu, en margir í kringum mig hafa gert það og haldið geðheilsuni þannig. Líklega er það bara málið að maður þurfi að hafa eitthvað sem segir manni að allt verði í lagi, það sé einhver sem hafi control á hlutunum þó maður sjai það ekki. Hvað er betra en svoleiðis huggun?
En já..ég var að tala um siðmennt.
Trúmál eru mjög persónuleg. Ég vil fá að stjórna því hvaða trú ég boða börnum mínum þangað til þau ákveða annað.
Trúboð eiga ekki heima í leikskólum eða grunnskólum. Tilhvers? Það ríkir trúfrelsi á Íslandi, ekki meirihlutinn ræður.

Voðalega get ég blaðrað. Það er líklega bara því ég á að vera að gera annað. Adios, það verður allnighter hér á bæ.