Í tilefni af hundrað ára afmæli Jóhannesar úr Kötlum skrifaði Jón Sigurðsson framkvæmdastjóri einkar fallega minningu um skáldið sem varpar kannski skýrara ljósi á þær óreiðukenndu hugleiðingar sem hér fara á undan.(1)
Jón kynntist Jóhannesi þegar sá síðarnefndi var kominn á efri ár og horfði yfir líf sitt og reynslu – og það með nokkrum vonbrigðum. Vonin um sigur sósíalismans varð æ fjarlægari en í staðinn var komið siðlaust neyslusamfélag sem einkenndist af græðgi og heimtufrekju og „drýldinn vélskófluverkalýður sem heldur að sósíalisminn sé bíll og þjóðfrelsisbaráttan íbúð“ eins og Jóhannes orðaði það í bréfi til Einars Olgeirssonar. (2)
(1) Jón Sigurðsson, „„- Ég finn ég verð að springa…“ Að boða og iðka af einlægni“. Tímarit Máls og menningar. 60:4 (1999), bls. 25-50
(2) Jóhannes úr Kötlum, Vinaspegill. bls. 232 ↩
Af því að ég er með heimagreindan athyglisbrest þá flýg ég úr listasögu í allt aðra sögu og fer síðan á vefflakk. Ég var að lesa texta sem mér fannst eitthvað áhugaverður og er þetta glimps úr honum. Eitthvað hljómar kunnuglega en það má skipta bílnum út fyrireinkaþotu og íbúð yfir í penthouse í NY ...
(æh það er svo leiðinlegt að nota blogger til að skrifa svona að þið verðið að afsaka uppsetningu og feitletur
p.s Ég ætti kannski bara að hætta að lesa..og fara að sofa?
1 ummæli:
Gavöð, þetta er einmitt sem mig vantar í ritgerðina mína, má ég fá mér? En skrýtið, ér nefnilega að skrifa um atómskáldkap og þróun frá módernisma-sósíalisma-neysluhyggju-grænisma?
Gangi þér vel í næsta prófi!
Greta
Skrifa ummæli