mömmuvinnan..

Þá er það taka 3 af veikindum, Nói var að lagast af RS-num en um leið og það kom í lag eftir 5 og tæplega hálfa viku þá kom bakslag og hann er að veikast aftur. Við förum til læknisins aftur á morgun til að sjá hvort það sé eitthvað nýtt eða hvort að sýklalyfin hafi ekki virkað fyrir eyrun hans Mosa litla.
En þar fyrir utan er ekki mikið að frétta, ég minnkaði skólann hjá mér allverulega og er því bara að taka 6 einingar núna. Það er mikill munur þar sem veikindaálagið var alveg nóg og ég var komin með krónískann hnút í magann því ég gat lítið mætt og þar fyrir utan er ekki mikill svefn í veikindunum. Svo til að setja berið á rjómann þá er ég orðin lasin líka. Vei.
En febrúar klárast og líka mars og þá er farið að styttast í sumarið. Ég hlakka rosalega til sumars og vonandi getum við bæði verið í fríi og leikið við börnin okkar. Það er kærkomið frí hjá okkur báðum.

Við erum enn ekki búin að gefa barninu nafn í þjóðskrá þó hann gangist undir nafninu Nói Hrafn. Ekki að því verði breytt neitt en það þarf víst að koma nafninu á hagstofuna og hann heitir því enn bara Drengur Ólafsson í kerfinu. Við ætlum að fara að bæta úr þessu og skíra hann fljótlega en páskarnir koma þar sterklega til greina. Það er ekki annað hægt þar sem við förum að næla okkur í dagsektir fyrir að skerða rétt barns á nafni. En það verður nú sem betur fer ekki fyrr en eftir 6 mánuðina.

Við erum eins og áður var sagt mikið búin að hugsa um að færa okkur á stúdentagarðana á Vellinum gamla. Ég held að það sé fín lausn í bili því húsnæðið sprakk fyrir svoldlu síðan og þrengir meira og meira með hverjum deginum. Ég skil enganvegin hvernig fólk fór að þessu í gamla daga með 20 stykki af börnum í einu herbergi og annað eins í hjónaherberginu. Ég er alveg lens. Þá kemur inn þessi nægjusemi sem þrífst ekki í þessu þjóðfelagi, hvað þá á þessu heimili þar sem mamman er jafn sjúk dótið og börnin. Við fáum samt ekki að sækja um fyrr en í mars held ég og þá fáum við að vita hvort það verði bætt við íbúðum eður ei. Það hlýtur samt að vera því það eru billjón íbúðir þarna sem standa tómar og við vildum gjarnan fá eina. Það er samt rosalega erfitt að hugsa til þess að fara til Keflavíkur. Ég held að þetta sé einn af fáum stöðum á landinu sem ég hef svarið þess eið að flytja aldrei til. Má vel vera að þetta sé einhver púkaháttur í mér en þetta bæjarfélag hefur mér aldrei fundist aðlaðandi að neinu leiti. Vonandi að Völlurinn sé ekki sami hnakkabærinn,

Þetta er kannski ekki sú mest upplífgandi færslan en til að hressa ykkur og mig þá verð ég að setja þessa mynd inn.


Það er einhver snillingur sem var að búa þetta til og mér til mikillar gleði er ég loksins loksins að komast í animationkúrsinn langþráða í skólanum. Byrjar á morgun og JEI ég hlakka til:)

allir lasnir heima í photobooth:)

á reyndar ekki afmæli fyrr en í september..

Matthildur fór á skauta í dag. Mikið sem mér fannst hún vera stór, og mikið sem mér fannst hún lítil á svellinu. Mömmunördið var ekki ólympiuefni á skautunum en hélt sér þó á fótunum. Varð líka að gera það því barnið þurfti að treysta á skassið svo hún dytti ekki líka. Við vorum eflaust mjög skrautlegar að sjá.

Mikið er annars erfitt að vera á skautum. Eftir að ég varð stór..eða svona um það bil stór þá er ég að upplifa allt öðruvísi og þar á meðal að hreyfing er ekki jafn easypeasy og mér fannst. Nokkur atriði sem ég hef tekið eftir. Ég get ekki a) farið á skauta án þess að fá krampa í fætur og kálfa, b) farið á skíði án þess að finnast fæturnir vera að gefa sig og hnéin í ljósum logum, c) að standa á höndum er ekkert gamanmál. Ég klúðraði næstum í mér mænunni þegar ég hugsaði sem svo að þetta væri bara að halda uppi kílóunum mínum með höndunum. Reiknaði kílóafjöldann síðan 1992 og sá að það voru ansi stór mistök. d) svona frekar augljóst eftir lið c að ég get ekki lengur farið í flik flak. Jább einusinni var sú tíðin að ég gat stokkið afturfyrir mig eins og ekkert væri auðveldara, núna er kollhnís djarfasti leikurinn minn..sem ég btw get ekki heldur. Og mér til málsbóta sá ég það í dag að Óli getur það ekki heldur. Mér er stórlétt.


Læt fylgja mynd af lasarusinum líka

Aðgerð F

Við fórum hópur í aðgerð F í gær og flísalögðum í skuggahverfinu. Það vakti mismikla ánægju íbúa en margir voru nokkuð ánægðir með framtakið. Lögreglan kom of seint svo það voru engir eftirmálar. Allt gekk eins og í sögu og mun betur en við þorðum að vona. Hópurinn var allavega mjög ánægður með vel unnið verk (verknað)
Þið getið séð eitthvað af því í fréttablaðinu í dag. Mikið var samt gaman að sjá þetta ljótaljóta hús pínulítið fínt.

Waitress

Eins og góðum hjúum sæmir þá tókum við janúarföstudagskvöld uppi í sófa með ostaköku og tvær skeiðar að vopni og horfðum á Waitress. Ég verð að segja að ostakakan var bara til að toppa þetta. Ég hélt að ég væri að pína Óla greyið í svona klassískt chickflick og sá það reyndar á svipnum á þessari elsku að Jessie james var aðeins hærra á óskalistanum. En þessi mynd er stórgóð. Ég ætlaði að knúsa skjáinn þegar ég sá síðan gamla vin minn hann Matlock. Ég var einmitt að velta því fyrir mér um daginn hvort að hann væri lífs eða liðinn. Hann er eitt það mest likable gamalmenni sem ég veit um, að meðtöldum gömlu hjónunum í Batteries not included.
Ekki láta Felicity hræða ykkur því hún er ekki sama óþolandi fullkomlega leiðinlega Felicity og í þáttunum. Þarna á hún í alvöru tilvistarkreppu, ekki bara af því að einkunnin hennar á stærðfræðiprófinu var 10+ í stað 10++. Anywho góð mynd. Ég mæli samt með ostaköku með henni því það er fátt annað en kökur sem mann langar að borða í þessari amerísku pæ mynd.

Samantektin er því Juno very næs og waitress very næs. Mynd morgundagsins verður vonandi Baby Mama með kvendinu úr 30 rock því Hollywood er með óléttur á heilanum.

þetta er merkilegt. Þeir vildu ekki pota Laxnesinu niður á Þingvöllum. Bobby var svalari að því leytinu að hann var kani. Það er líka töff að vera rasisti a íslandi í dag, hvað þá kani og rasisti. Leiðinlegt að hann ákvað sjálfur hvar hann vildi láta pota sér.
Við ættum kannski núna að fá Sæma til að bjarga Gary Glitter úr fangelsi fyrst Bobby er dead?

Hvernig gengur svo aramotaatakið?

Ég get ekki orða bundist hvað svokallað lýðræði er ekki að virka á þessu landi. Það virðist engu máli skipta hver kýs hvað því það hefur ekkert að segja með neina stjórn. Hversu margir kusu frjálslynda í síðustu kosninum, "réttupphend"?!
Bara sleppa þessu. Kosningar eru bara til að láta okkur finnast við hafa eitthvað að segja um hvernig stjórninni er háttað. við erum kjánar að halda að það skipti máli.
óheiðarleiki er víst lykilorðið sem þarf að hafa að leiðarljósi til að komast áfram í pólitík hér. Óheiðarlegu leynimakkararnir fá alltaf væna umbun þegar allt springur. Er þetta það fordæmi sem við viljum veita komandi kynslóð í pólitík?
Og um leið langar mig að óska syni Davíðs hrokkinhaus til hamingju með stöðuna og í leið óska honum til hamingju með að hafa flutt að heiman. Þarf hann að vera alltaf svona hissa á svipinn?
Aldrei í lífinu skal ég aftur efast um að sjálfstæðisflokkurinn væri annað en uppaklíka og svínarí.

veit ekki hvort það se svefngalsi eða hvað. www.roflwigger.com

gledilegt nytt ar!

Jæja það er komið, árið sem ég verð 28. Þá eru það bara 2 eftir og talan er komin í 30. þegar ég var minni þá hélt ég að ég yrði orðin gömul kona þegar ég yrði þrítug. Svo er nú aldeilis ekki.
En þessi 2 ungu ár sem ég á eftir ætla ég að nýta vel. Ég verð nú samt að segja strax frá því að betri helmingurinn minn er orðinn 30 og bloggóska ég honum til hamingju. Er nú löngu búin að því venjulega.

Það er víst eitthvað trend hjá öllum að gera upp árið á blogginu sínu og ég er að spá í hvort að ég ætti að gera það sama.

janúar- komst að því að ég var kona ekki einsömul og var það þrælfyndið.

Frá janúar og fram í lok september - var kyrrsett í Rvk og bannað að fara út fyrir borgarmörk. Ég mátti svo ekki vinna á þessum tíma svo ég veit ekki alveg hvað ég á að setja í uppgjörið þarna á milli.

Sept- þá kom hann Nói minn í heiminn og breytti öllu eins og Matta gerði líka fyrir 2 árum. Það var vægast sagt frábært. Ætli þetta sé því ekki bara besta árið og ekki meira um það að segja.

Ég gæti farið út í tónlistarár eða pólitískt ár eða slúðurár eða...en ég læt fagmenn um slíka hluti. Thumbs up fyrir líðandi og komandi ári.

Elsku vinir, takk fyrir liðið og tökum nýja árinu fagnandi. Þetta verður besta árið hingað til.

Alveg er þetta dæmigert, deadline og skil á morgun, ég ákveð að fara að taka þvottamaraþon og blogga á sama kvöldi. Líklega tengja fleiri við dugnað af þessu tagi svona í lok annar. Annars gengur allt glymrandi hér. Matthildur að breytast í mjög svo sætann einræðisherra og Nói brosir út í annað.

Það eru allir að tala um Siðmennt í dag. Það er víst svona með og á móti lið og maður má víst ekki spila með báðum liðum frekar en vanalega. Ég sest því hjá siðmenntarfólki þrátt fyrir að vera "sannkristin" hvað sem það nú þýðir.

EEEEeeeen ....ég á mér beinagrindur í skápnum.

Fáir vita að ég var mjög aktíf í kirkjustarfi frá blautu barnsbeini. Ég byrjaði í sunnudagaskólanum í Neskirkju á þarsíðasta áratug og færði mig síðan norður í Glerárkirkjuna. Sunnudagaskólinn þar var mjög fínn líka með Pálma prest við altarið. Eftir nokkur ár og gott Jesúmyndasafn í bókinni grænu þá var ég komin með aldur til að byrja í kirkjukórnum. Það var ansi fínt bara.
Ég fékk svo að vera sögumaður oftar en einusinni í jólamessuni því það er ekki mikið varið í guðspjallið án leiksýningar. Ég hefði alveg verið svosum til í að vera María, en hún átti enga línu, sögumaðurinn átti þær allar. Svo þar var mitt hlutverk komið.
Ég stækkaði síðan aðeins meira og byrjaði síðan í æskulýðssöfnuði Glerárkirkju sem var frábær félagsskapur. Ég kynntist mörgum skemmtilegum krökkum og má þar auðvitað nefna Jónsa karl sem oft var í svörtum fötum. Ég held að það sé eina selebið sem ég ég get sagt að ég þekki. kannski ekki svo mikið lengur samt.
Ég fór á landsmót og ég kynntist mörgun mjög trúuðum krökkum og þeir voru sko aldeilis ekkert leiðinlegri en aðrir. Ég þreifaði mig mikið áfram í trúmálum á þessum tíma. Ég mætti á nokkrar samkomur í Filadelfiu og svo má alveg halda áfram að telja.
Ég fann mig síðan ekki alveg í því og hélt mér bara við þessa klassísku krakkatrú og að boðskapurinn væri bara fínn. Ég skíri börnin mín (eitt eftir reyndar) og vil að þau fái svipað trúaruppeldi og ég. Ég leyfi þeim síðar alveg að ráða hvað þau vilja gera í sínum trúmálum og mega segja sig úr þjóðkirkjunni ef þau kjósa svo. Þangað til verða þau skráð þar. Þau fá að byrja á sama stað og ég og fara í sunnudagaskóla í Neskirkju, kannski ég græði fleiri jesúmyndir í safnið;)

En svo ég haldi nú áfram þá verð ég að viðurkenna að trú mín hefur farið dalandi. Það hefur margt orðið til þess að mér fannst ég þurfa að viðurkenna fyrir sjálfri mér að þetta sé allt bölvuð vitleysa og maður ætti að láta svona munnmælasögur bara eiga heima í bók og spá ekki meira í henni nema þegar ég fæ löngum til að lesa skondna skálsögu um gráðuga konu sem var búin til úr rifbeini, epli, vondan vondan snák og hvernig maður eigi að grýta hórur. Auðvitað var margt annað fallegt í þessari bók, en mér reynist erfitt að trúa meirihlutanum af þessu enda gamalt rit og ég veit hvernig hvísluleikir enda yfirleitt.
Það er samt eitthvað sem heldur í mig og ég læt skíra börnin mín svona....til öryggis. (auðvitað er ég ekki einráða í þessu samt) Það er skondið kannski en ég veit ekki hvað það er, mér finnst að þau verði að fá að hafa trú til að grípa í ef eitthvað gerist. Sumum finnst það gott og mér finnst fínt ef þau geta notfært sér það. Ég gerði það reyndar ekki í mínum áföllum í lífinu, en margir í kringum mig hafa gert það og haldið geðheilsuni þannig. Líklega er það bara málið að maður þurfi að hafa eitthvað sem segir manni að allt verði í lagi, það sé einhver sem hafi control á hlutunum þó maður sjai það ekki. Hvað er betra en svoleiðis huggun?
En já..ég var að tala um siðmennt.
Trúmál eru mjög persónuleg. Ég vil fá að stjórna því hvaða trú ég boða börnum mínum þangað til þau ákveða annað.
Trúboð eiga ekki heima í leikskólum eða grunnskólum. Tilhvers? Það ríkir trúfrelsi á Íslandi, ekki meirihlutinn ræður.

Voðalega get ég blaðrað. Það er líklega bara því ég á að vera að gera annað. Adios, það verður allnighter hér á bæ.

Umsokn um frest

Kæri G. H. Haarde og Biskup.
Ég rita þetta bréf sem námsmaður á framfæri Lánasjóðs íslenskra námsmanna.
Ég hef mikið velt því fyrir mér hvort það sé möguleiki á því að færa jólin fram í janúar fyrir námsmenn.
Það gefst lítill tími til jólabaksturs, kortagerðar, kransaskreytinga og gjafainnkaupa svona í þessum prófamánuði ..og auðvitað bænahalds.
það virðist líka mun eðlilegra sökum framfærsluáætlana hjá gjafmildum sjóðnum að geta haldið blessuð jólin í útsölumánuði. Janúar er líka frekar þungur og dimmur mánuður og þetta myndi stytta biðina eftir vorinu, síðan gerist ekkert spennandi í janúar hvort sem er.
Er þetta mögulegt?

Kærar þakkir.

Vala og eflaust fleiri.

desember kominn

Desember genginn í garð og lífið gengur sinn vanagang...að mestu. Dagarnir eru nú sérstakir margir hverjir og er það yfirleitt Matthildi að þakka.
Dagurinn í dag byrjaði skemmtilega en mér var boðin góður dagur og beðið um habbagoj. (hafragrautur á íslensku)
Eftir að ég komst að því að engin leið væri fyrir mig að opna augun sárbændi ég betri helminginn um að sinna þessari bón hennar og fara með henni fram. Auðvitað sinnti hann því og eftir 2 mín heyri ég andköf. "klukkan er hálf fimm!" Matthildi var nokk sama og komin á fætur dagurinn hennar var hafinn. Óli náði að semja við stýrið úr hafragrauti í skyr og því fljótlegra að múta henni aftur upp í rúm. Hún var orðin lasin. Ekki af því að hún vaknaði hálf fimm, heldur af því að hún var komin með hita. Það þyrfti ekki að virkja neitt á þessu landi nema barnið mitt nokkrum sinnum á ári til að ná fram allri þeirri varmaorku sem þarf til að knyja sveitafélög Gullbringusýslu í 100 ár. Þetta er engu líkt þegar hún er með hita. Það sem gerði þennan dag líka einstakann er það að hún fékk 7 nærbuxur í pakka frá ömmu og afa sem voru í útlöndum. Planið var að lata hana hætta með bleyju á næstu mánuðum,og þetta var startið. Eftir að hún sá þessar eðalbrækur sem hún var ekki alveg viss hvernig ætti að klæðast. þá var hún tilbúin að eigin sögn. Hún er búin að útbúa fínt skot inni á baði við hliðina á klósettinu og inniheldur afdrepið bláan kopp, töfrakúluna, Emmubók og gott dass af huggulegheitum.
Þar sat hún á 2 mín fresti í kvöld...í 3 tima og afrekaði ýmislegt á þeim tíma. Öskur og hamingjuóp frá barni og svo foreldrum á ca. hálftímafresti. Já það var nóg að gera. Bteyttir tímar semsagt, bæði fyrir Matthildi og mig...
Núna liggur þessi elska hrjótandi í rúminu með bleyju í náttbuxum og nærbuxunum fínu úthverfum utanyfir allt saman.

af þvi að eg var buin að posta þessu i sumar...endurbætt utgafa

Nói minn er svo huggulegur. Takk Kiddi T;)

Síðasta færsla fór víst fyrir brjóstið á mörgun og fékk ég svona hint frá blogger að þetta væri questionable...Mér fannst þessi gaur bara eiga heiður skilinn fyrir hugmyndaflugið og ég gat ekki annað en sett þessa mynd inn. Svo erum við hjónin greinilega með sérstakann húmor þar sem við hlógum að þessu í góðar 30 mín. Kannski var það bara svefngalsinn í okkur.
Vona að þið sem ekki höfðuð húmor fyrir þessu náið að jafna ykkur á þessu fyrir jól:)

Husmaedraorlof?

Vinkona mín er þriggja barna móðir. Hún stakk upp á því að fara á vísatripp borga ekki reikninginn og fá sér langþráð húsmæðraorlof í kvennafangelsinu. Góð hugmynd og ég sagði henni að go for it. Hún þarf svo á því að halda.

Í skolanum

Kennarinn; "þessi rauða fígúra er eins og tákn einhvers kynferðislegs, svona kynferðislegur undirtónn. Mjaðmirnar svona skakkar og liturinn....hvað segið þið?" "Það er einhversskonar spenna þarna í henni, svona rosalega mikilfengleg, æpir á eitthvað svona eins og fullnægingu"

Listneminn; "já þetta er mamma"

Það er búið að vera mikið að gera hér í bæ. Törn í skólanum, og törn heima að læra á nýja systemið. Þau eru voða góð, en það þarf að samræma. Það er samt alveg að koma en í nótt td. þá var samræmingin alveg í mínus. Hann vaknaði..hún svaf, hann sofnaði...hann vaknaði. Ég svaf því ekki mikið þessa nótt, en það er bara alls ekkert alltaf í boði. Gæti verið svo miklu verra.

Ég fór í foreldraviðtal í dag. Mér hefur hingað til fundist foreldraviðtöl vera fullorðinsathöfn og aldrei inklúdað mig í svoleiðis boð. Nú varð breyting á og ef einhver hefur talað um fermingar sem eitthvað svona sem kemur manni í fullorðinstölu þá er það bara litlibróðir foreldraviðtals. Núna er ég semsagt orðin fulllorðin á mínum eigin mælikvarða.
úff já það tekur á.
Merkilegt hvað ég get orðið ofuráhugasöm um ýmislegt. Átti samræður við eina vinkonu mína um daginn og kom það upp úr kafinu að við erum báðar haldnar ofuráhuga á óléttum og fæðingum. Fáum báðar svona sting í mallann ef einhver er að fara að fæða og spennumst allar upp þegar við heyrum af einhverri óléttri. Ég hef mjög gaman af því að lesa fæðingasögur kvenna sem hefði verið miklu meira en óhugsandi fyrir ekki svo löngu síðan. Ég held samt að það sé skemmtilegast þegar það kemur eitthvað smá uppá í fæðingunni og allt fer vel að lokum. Svoldið eins og gamlir reyfarar. Ég þarf kannski að leita mér aðstoðar. (Og taka mörtu með;))

Ætla að láta fylgja með mynd af okkur huggulegu kvendunum á síðustu metrunum í "ástandinu" og óska Kötu og Krissa í leiðinni til hamingju með hinn ofurkrúttlega Erling Snæ Nóavin.