Gleðileg Jól!

..og vonandi eruð þið búin að hafa það sem best. Jólin okkar eru búin að vera indæl fyrir utan húsmæðraflensu. Ég verð að segja að það tókst ansi vel upp með jólakalkúnan. Án efa hefði hann unnið í kalkúnakeppni því hann var anso gómsætur, að frátöldum nokkrum sikkerisnælum sem komu í stað spotta. Húsmóðirin átti ekki stoppunál.

Það er annars ofboðslega gaman upplifa jólin með þriggja ára stelpugrís. Fyndnir frasar vella upp úr henni eins og hún sé að fá greitt fyrir það og akkuru skeiðið er hafið.

Matthildur sagði nei takk þegar ég tilkynnti henni að hún fengi í skóinn í 13 daga fyrir jól.

"Afhverju?"

"Af því að þeir eru svo indælir matthildur, koma bara með fulla poka af gjöfum og gefa góðu börnunum".

"Afhverju mamma?"

"Af því að þeir gera það bara"

"En mamma ég vil ekki fá hann á gluggann minn, ég vil ekki fá jólasveininn heim til mín, ég er svo feimin við þennann mann".

Þá rann upp fyrir mér að það er ekkert sjálfsagt að ókunnur skrýtinn maður sé að gaufa í glugganum hennar á nóttunni. Ég sagði henni að hún gæti sofið inni hjá okkur..eins og alltaf, en stígvélið mætti vera í hennar glugga. Brósi mátti líka hafa sinn skó þar. Það voru ekki margir dagar liðnir þar til skórnir hennar voru orðnir tveir og hún fór að vakna fyrir dögun til að tékka.

Síðasta daginn fékk kertasníkir 2 sprittkerti án þess að við hefðum nokkuð með það að gera.

Núna er alltaf verið að hringja inn jólin þegar klukkur hringja úti. Gleðileg jól....mörgum sinnum á dag.


P.S myndin er af Mr. Sufjan Stevens, fyrrverandi tilvonandi manninum mínum. Ég viðurkenni að ég á þennan plastjólasvein sem hann heldur á, við stálum honum á tónleikunum hans í Fríkirkjunni. How very christmasy...;)

Fyrir ykkur fitnessfrík

Ég viðurkenni

Að ég er haldin leyndarmálablæti.

þessi síða uppfærist á sunnudögum og bíð ég alltaf spennt.
Ég elska að vita leyndarmál, ég kjafta þeim aldrei en ég fæ einhverja varmatilfinningu þegar fólk treystir mér fyrir leyndói. (koma svo)

Ég finn mig því knúna til að deila með ykkur hjartavermandi leyndarmál í skammdeginu.

Ég viðurkenni því hér með að ég er haldin þeirri áráttu að verða að snúa klósettpappírsrúllunni við ef hún snýr "öfugt" á statífinu. Það myndi ég gera sama hvort ég væri stödd á Bessastöðum eða Hlemmi.

Vona að þessi vitneskja hafi vermt ykkur um hjartans rætur.

Kv

P.S. Ég er búin að tala mikið um Dj Bobo í kvöld. Ég elska Bobo, verst að ég virðist alltaf vera ein sem man eftir þessum Jackson tíunda áratugarins.

Njótið vel, Pís át

snillingur dagsins..

.. er kennarinn minn í hönnun og tíðaranda. Í upphafi kúrsins sagði hann, "þetta verður skítlétt próf, formsatriði og ég tek fyrir það að þið séuð eitthvað að glósa því ég trúi ekki á svoleiðis. Sitjið þið horfið og njótið."
Kl 1300 í dag setjumst við í prófastellingarnar og snillingurinn hefur raust sína. "Ég sagði ykkur að þetta yrði skítlétt próf og þið þyrftuð ekki að hafa fyrir þessu, það var lygi- Gangi ykkur vel."
Ég hef aldrei heyrt jafn taugaveiklaðann hlátur og þann sem braust út. Enda var prófið villuveiðari og margir svitnuðu meira en góðu hófi gegnir.
Ég get samt ekki annað en hlegið að þessu.
One down, one to go.

Tekið af Hugsandi.is

Í tilefni af hundrað ára afmæli Jóhannesar úr Kötlum skrifaði Jón Sigurðsson framkvæmdastjóri einkar fallega minningu um skáldið sem varpar kannski skýrara ljósi á þær óreiðukenndu hugleiðingar sem hér fara á undan.(1)
Jón kynntist Jóhannesi þegar sá síðarnefndi var kominn á efri ár og horfði yfir líf sitt og reynslu – og það með nokkrum vonbrigðum. Vonin um sigur sósíalismans varð æ fjarlægari en í staðinn var komið siðlaust neyslusamfélag sem einkenndist af græðgi og heimtufrekju og „drýldinn vélskófluverkalýður sem heldur að sósíalisminn sé bíll og þjóðfrelsisbaráttan íbúð“ eins og Jóhannes orðaði það í bréfi til Einars Olgeirssonar. (2)

(1) Jón Sigurðsson, „„- Ég finn ég verð að springa…“ Að boða og iðka af einlægni“. Tímarit Máls og menningar. 60:4 (1999), bls. 25-50

(2) Jóhannes úr Kötlum, Vinaspegill. bls. 232 ↩


Af því að ég er með heimagreindan athyglisbrest þá flýg ég úr listasögu í allt aðra sögu og fer síðan á vefflakk. Ég var að lesa texta sem mér fannst eitthvað áhugaverður og er þetta glimps úr honum. Eitthvað hljómar kunnuglega en það má skipta bílnum út fyrireinkaþotu og íbúð yfir í penthouse í NY ...

(æh það er svo leiðinlegt að nota blogger til að skrifa svona að þið verðið að afsaka uppsetningu og feitletur

p.s Ég ætti kannski bara að hætta að lesa..og fara að sofa?

Ekki fyrir viðkvæma

En my god hvað ég hló að þessu...
Já maður þarf að horfa aðeins inn í þetta, ekki gefast upp.
Kannski hefði ég bara átt að fara fyrr að sofa?

Skamm Rúv

Mér var svo gróflega misboðið í gær.
Ég var nýbúin að borða, veit ekki hvort það sé gott eða vont, en mér verða á þau mistök að kveikja á fréttunum. Ég sat södd og sæl í sófanum og þá birtist frétt um sýkta síld sem veiðst hafði á einhverjum miðum í ballarhafi.
Þetta hefði verið alveg nóg og smá viðtal við leiðan sjóara. En það sem birtist mér var fullur skjár af síldarflaki sem var verið að kreista þannig að úr þeim vall gröftur eins og leir í hvítlaukspressu. Ég hélt að ég myndi kasta upp á stofugólfið af viðbjóði og ekki er ég nú kllígjugjarnt stelputrýni. Fyrr má nú misbjóða en ofbjóða.

Helstu félagar mínir núna eru Bubbi, Dóra, Lína, Gulla, Sammi, Doddi, Elías og Obbsídeisí.
Ég horfði á mynd um fanga í dag. Ég held að þeir hafi það ekki svo slæmt, þeir fara út að leika sér og það er eldað ofaní þá. Þessa daga fer eg ekki út, elda sjálf og þríf og helst við í 80 fm alla daga. Ég held að einangrun sé orð sem má alveg nota.
Ég finn samt meira til með litla mínum sem deilir þessari einangrun með mér. Kannski það heiti þá ekki einangrun?
Á miðvikudag förum við aftur í röntgen. Vonandi fáum við þá að vita meira og vonandi vonandi fer þessu ástandi fljótt að ljúka.

fyrir ingu ömmu;)g

Send your own ElfYourself eCards

Við erum komin í jólagír!

Send your own ElfYourself eCards

Nói tók Sjónahól, Önnu, Litlakall, Línu og Tomma upp eins og salatblað. Hann náði að drösla þessu risatréhúsi þó nokkra vegalengd með kraftagóli og látum.
Til að toppa það var hann með hjartahálsmenið hennar systur sinnar um höfuðið því það finnst honum smartast af öllu.
Ég gæti grátið yfir biluðu myndavélinni minni.

Matthildur fór með Ömmu sinni, Afa og Mikael bestavininum í afmæli á sunnudag. Hún teiknaði afmæliskort alveg hjálparlaust. Ég ætlaði aldeilis ekki að tíma kortinu en hún fór með það. Hér er það í allri sinni dýrð.

Suma daga reikar hugurinn minn á fornar slóðir.
Þegar það fer að kólna og dregur nær jólum, þá slá minningarnar mann fastar en alla hina daga ársins, þrátt fyrir að þær séu alla daga til staðar. Það er samt eitthvað öðruvísi.

Í gær var svona dagur. Ég fékk óstöðvandi löngun á bókasafnið. Ég var löngu búin að ákveða að fara með Möttu í sögustund en það var bara vídjó í gær. Mig langaði samt til þess að fara. Við löbbuðum með Möttu og Lasarus í kerrunni. Lasarus var svo dúðaður að hann hefði getað sofið án auka flíkur á norðuskautinu, svo ekki dæma mig.

Þegar ég bjó á Bjarkargötunni fórum við systur stundum upp á Borgarbókasafn. Það bókasafn var ekki líkt þessu bókasafni. Það var þá hús sem hafði verið byggt úr töfrum. Alveg eins og í bíómyndunum. Systir mín kenndi mér að hafa hljótt og að maður ætti alltaf að læðast um á bókasafninu. Við sátum þarna og ég hlustaði á sögur og fékk að taka með mér bækur heim til þess að lesa. Eftir að við fluttum norður þá færðust þessar heimsóknir á Amtsbókasafnið og áhuginn uppfærðist úr Dolla dropa í Prins Valiant, Yoko Tsuno og yfir í allskonar aðeins þróaðri gelgjubókmenntir. Alltaf var samt systir mín innan seilingar með stórann turn af bókum sem fylltu kvótann í útlánum en tók hana varla meira en kvöldstund að ljúka.

Í núinu hugsa ég alltaf til systur minnar þegar ég hugsa um bókalestur, bókasöfn, stafsetningu, ævintýri og ég gæti reyndar haldið endalaust áfram. Það eru ófáar stundirnar sem hugur minn reikar ekki til rauðhærðu stóru systur minnar og kreistir mig í hvert skipti.
Svo ég halda áfram með það sem ég ætlaði að skrifa þá fór ég í gær á bókasafnið. Ég kunni því vel að koma þangað inn og ráfaði aðeins yfir í skáldsögurnar. Með systir mína með mér í huganum rakst ég á bók sem mig langaði til þess að lesa og fékk hana lánaða. Bókin heitir "Svo fögur bein" og er eftir Alice Seabold. Ég er ekki mjög mikið á andlega sviðinu fyrir utan smá hliðarspor svona hingað og þangað. Þessi bók kom til mín eins og vatnsbrúsi í eyðimörk. Ég fór með hana heim og las hana endilanga og á síðastu setningunni var ég þess fullviss að hún komst upp í hendur mínar fyrir ástæðu. Ég gæti farið dýpra í saumana á þessu en ég fékk góða sönnun frá einhverjum sem stóð mér við hlið og eflaust brosti nokkrum sinnum að mér. Eftir bókalesturinn fékk ég dúfuna í gluggann sem Jónatan sendi bróður sínum.
Ég hef alltaf dáðst af sögum Astrid Lindgren sem sagði okkur systrum frá Nangijala. Við ákváðum að það skyldi verða okkar himnaríki. Ég er enn vissari í minni sök að það er akkurat staðurinn sem ég hitti stóru systur mína á ný.

Yfirferðin búin, gekk miklu betur en ég átti von á.Ég er enn svo tölvuchallenged að ég get ekki sett inn videoið enn. Vonandi fljótlega samt.
Enn merkilegra sem gerðist í dag er að Nói stóð upp og labbaði bara eins hann hefði ekki gert annað. Hann stóð upp og labbaði að borðinu, 5 skref einn tveir og bingó. Þetta var svo krúttlegt. Svo labbaði hann til systur sinnar sem beið með útréttan arminn til að knúsa hann. Stundum bráðnar hjartað í mér og verður að polli inní mér. Það er frábært.

Ég er búin með mestu stresstörn ever í skólanum. Ég ætla að koma inn verkinu mínu hérna fljótlega sem var að taka mig á taugum. einnar mínútu verk tók endalausan tíma, en ég hætti við það sem ég var að gera og var komin á byrjunarreit 3 dögum í skil. Ég reyni að setja þetta inn á morgun.
Læt fylgja nokkrar myndir af krúttunum.

Rosalegur afmælisdagur

Elsku Nói er eins árs í dag. Tíminn skotlíður og hrukkurnar hlaðast upp um leið. Hrukkurnar voru líka að hrannast upp í morgun, við vöknuðum snemma og fórum með litla afmælisbarnið í svæfingu. Við erum búin að vera í rússíbana síðustu daga og í svona rússíbana hugsar maður um allt það versta sem gæti mögulega gerst. Tilgáturnar hafa verið æði margar og það virtist ekki vera hægt að segja til um meinið fyrr en eftir speglunina í dag. Við sátum því sveitt inni á einvhverju herberginu á Landspítalanum í dag og töldum mínúturnar. Ég held að það sé ekkert í heiminum verra en að skilja við barnið sitt í svæfingu. Jú eflaust margt verra, en ég hef ekki upplifað það verra. Í eirðarleysinu kveiktum við á sjónvarpinu og horfðum á Grey´s anatomy. Ég mæli ekki með því að horfa á þátt fullum af fólki að kveðja heiminn á skurðborðinu í svona bið. Um leið og þættinum lauk gekk lungnasérfræðingurinn inn og sagði okkur að þetta hafi gengið mun betur en þeim hefði grunað. Eftir sterameðferðina og sýklalyfin hafði bólgan snarminnkað og meinið blasti við þeim. Hneta í öreindum.
Þetta var hóstakastið sem upphaflega var talað um. Eina og síðasta hnetan hans nóa hafði plantað sér vel og dreft sér um lungað hans. Þráinn Rósmundsson beitti hæfni sinni og tíndi upp hvert einasta brot með bros á vör. Samtalst 24050 kílóum voru létt af hjörtum okkar Óla sem voru búin að dæla óheyrilega miklu blóði og stressi um líkama okkar síðustu daga. Versti afmælisdagurinn endaði sem sá besti og nú sefur hnetubrjóturinn eins og steinn uppi í rúmi og líður mun betur. Takk allir fyrir að krossa puttana ykkar. Þetta endaði vel.

Bkv.
Þakklátasta og væmnasta mamma jarðar í dag.

"Útskrift"

Jæja. Við fórum í síðustu sýklalyfjagjöfina í dag og litli garmurinn er búinn að losna við nálina. Við erum útskrifuð í bili en hann heldur áfram á sýklalyfjunum heima ásamt því að vera með ventolín í friðarpípu heima. Sterarnir eru að klárast en síðasti skammturinn er hérna og hann fær hann á morgun. Á mánudaginn er fyrirhuguð röntgenmyndataka og á fimmtudaginn tekur við annar erfiður dagur en þá verður hann svæfður og fer í aðra skópíu. Þessi er ekki alveg eins og sú síðasta og það er annar læknir sem framkvæmir hana. Á fimmtudaginn fáum við þá vonandi að vita meira og hvað þurfi til að gera lungað eðlilegt. Við erum eins og er bara að taka eitt skref í einu og spáum sem minnst í næsta skrefi ef þetta kemur ekki vel út. Vonum bara það besta. Við fáum samt líklega ekki allar upplýsingar á fimmtudaginn en það stendur til að reyna að taka sýni í skópíuni ef ég er að skilja þetta allt rétt. Þetta er allt skrifað með fyrirvara um breytingar þar sem móðirin meðtekur bara svo og svo mikið, þrátt fyrir að liggja í allskyns latneskum heitum og lýsingum á þessum hlutum. Nói er samt hress og glaður að vanda, hann er voða duglegur í sjúkraþjálfun hjá Helgu þar sem hann er að gera allskyns blástursæfingar og aðrar æfingar til að styrkja lungun. Hann er alveg í essinu sínu þarna því það er svo mikið af skemmtilegu dóti og ekki skemmir Hannes sjúkraþjálfaranemi fyrir en Nói kann einstaklega vel við hann og hendir í hann kubbum svona upp á gamanið.
Núna ætla ég að standa upp og fara inn í þvottahús og sjá hvernig pabbanum gengur að skrúfa í sundur þvottavélina. Merkilegt hvað allt þarf að bila á sama tíma, þvottavélin og þurrkarinn. Er eitthvað annað á heimilinu sem mætti síður bila?? En við höldum áfram að anda djúpt og tekja upp á tíu.
Góða nótt og sofið rótt.