það er lítið að frétta, Nói aftur orðinn lasinn. Vonandi er þetta stutt flensa, elsku kallinn minn er varla að þekkja annað núorðið en að vera las. Það er alveg glatað.
Annars fór ég í ferð með skólanum í gær. Er beygluð í dag og ekki er það nú gott að vera beyglaður þegar barnið er las. Þá er bara að suck it up, setja hausinn í kalt vatn og hoppa aðeins. Slá sig utanundir og fá sér mandarínu.
Ferðin í gær var hálfgerð óvissuferð og enduðum við fyrst í fornleifauppgreftri hjá Þjórsá. Merkilegur fundur þar en þar var góss og rústir síðan á landnámsöld. Hann sagði að það væri allavega ekki yngra en 1000 kannski um 900. Það er magnað. Annað sem mér fannst ekki síður magnað er það að það á að virkja blessaða ána eins og allt annað í þessu bráðum fyrrv. huggukega landi og drekkja fornminjunum. Finnst engum skrýtið að hafa ekkert heyrt um þetta? Ég verð að segja fyrir mitt leyti þá sauð pínu á mér. Þvílíka bananalýðveldið.
Síðan fórum við ansi magnaða Krýsuvíkurleið og margt fallegt sem við sáum. Þar á meðal laut sem við stoppuðum í og átum bláber, heimasmurðar samlokur og sötruðum fínsta Carlberg til að skola þessu niður. Þetta var ekki ónýtt. Enduðum síðan á sýningu suðsuðvestur í kef þar sem skólafólk útskrifað og ekki, sýndi verk sín. Note to self, alveg slaka á bjórnum. En þetta var gaman, vildi bara að krílið mitt væri ekki lasið núna.


Æ bara því ég var að skoða þessar myndir saman þá varð ég að setja þetta aftur inn. Mér finnst við svo líkar á mörgum gömlum myndum.


og ein mynd af tímabundna tattúinu sem barnið er mjög stollt af:)

Fyrirfram beðist afsökunar á sorgarröndum. Þar sem mikið hefur verið rætt um svoleiðis fyrirbæri í vinahópnum, týpískt að ég blasti þá mynd af þessu. Bannað að kasta grjóti úr glerhúsi.