Heimferðarleyfi

Héðan er betra að frétta. Ég blogga að heiman.
Við fengum áðan að fara heim en þó með þeim skilyrðum að við komum upp á spítala þrisvar á dag í lyfjagjafir og friðarpípur. Við fengum gott viðtal við yfirlækninn á deildinni í dag sem sýndi og útskýrði margt fyrir okkur. Þar sem Nói er frekar hress og hitinn farinn þá er það í lagi. Núna verður þessu öllu tekið rólega og ýmis próf og sýni tekin til þess að beita útilokunaraðferðinni.
Þessa viku fer hann á mjög stífann sterakúr við astmanum sem er slímlosandi, með honum vonast þeir eftir því að þessi "slímtappi"(?) minnki.
Ég reyni að útskýra þetta á sem einfaldasta máta en auðvitað er þetta ekki svona einfalt.
Við förum síðan aftur í segulómun eftir viku til þess að sjá árangurinn. Einnig verða gerð próf á honum í vikunni til þess að útiloka sjúkdóma og annað sem þeir gætu látið sér detta í hug. Við tökum þessu enn með ró, því það er algjör óþarfi að fara að dramatísera þetta neitt fyrr en við vitum eitthvað meira. Þetta gæti verið slímtappi sem fer bara og áhyggjur okkar fara út í veður og vind. Þetta gæti verið eitthvað annað en við hugsum þá bara um það ef til þess kemur.

Þó maður geti aldrei orðið sjóaður í veikindum barnanna sinna þá er samt hægt að læra ýmislegt. Við erum búin að læra margt og ég held að ég sé að fara að ná mér í svarta beltið í svona allskonar uppákomum, því miður.
Ég get samt með engu móti nennt að hlusta á setningar á borð við "það á nú ekki af þér/ykkur að ganga" eina ferðina enn því þó það sé vel meint þá bara þoli ég ekki þessa setningu sem svo óendanlega margir henda fram í hvert skipti sem eitthvað gerist. Ég vil síður túlka mig sem eitthvað slæmt karma eða að ég sé einstaklega óheppin manneskja. Ég get algjörlega slengt því fram að ég sé heppnasta manneskjan af ykkur öllum. Ég auðvitað meina þetta ekki illa frekar en flest það sem ég læt úr úr mér eða skrifa frá mér en gerið það fyrir mig elsku vinir og allir, bíðum bara og sjáum og sleppum frasanum leiðinlega.

En Nói er hress í dag og borðaði eins og eskimói í selspiksveislu. Hann fékk súkkulaðirúsínur til að toppa þetta því Sverrir gullfiskur sem á heima á dagdeildinni varð 8 ára í dag. Nói svaf af sér veisluna en yndislegi leikskólakennarinn kom upp með bangsímondisk fullan af góðgæti handa nóa svo hann yrði nú ekki útundan.;) Hann fékk saltstangir og súkkulaðirúsínur (Nb. Í fyrsta skipti á ævinni) en það er margt leyft á spítala sem má ekki annars.
Hann sefur vært í rúminu sínu og bíður þess að verða vakinn fyrir ferð á BSH fyrir nóttina.
Ég verð líka að segja að hin hetjan sem er ekki búið að minnast á í síðustu tveim færslum er hún Matthildur sem gæti verið 6 ára stundum. Hún er þolinmóðasta barn og ástríkasta systir sem nokkur lítill bróðir gæti átt. Hún bíður alltaf eftir því að komast til að hitta hann og knúsa. Hún klappar honum og lánar honum dótið sitt, þó hann bíti í það og lemji sig í staðinn. Hún fær sérstaka medalíu þegar þetta er búið:) Það eru svo margir búnir að bjóðast til að taka hana í pössun en við reynum eins og við getum að hafa hana með og leyfa henni að vera partur af öllu sem við gerum. Takk samt allir fyrir að bjóða fram aðstoð.

Bestu kveðjur elskurnar, takk fyrir allar kveðjurnar og huggulegheitin. Það er alltaf gott að eiga góða að þegar eitthvað bjátar á.