Spítalaheimsóknir

Ekki vorum við heppin að losna við pestir strax. Nói náði sér í lungnabólgu á nýjan leik og við erum búin að stunda lækna eins og aðrir stunda jóga. Það er því miður allt of lítið hlutfall lækna sem hlusta á mæður, sérstaklega séu þær í strigaskóm og undir þrrítugu. Af 6 læknum þá voru 2 sem höfðu eyrun opin og settu barnið í röntgen. í bæði skipin voru það þeir sem uppgötvuðu lungnabólgu.Ég gæti talið upp gríðarmörg absúrd komment sem ég hef fengið frá læknum sem fengu mig til að efast um prófgráðuna þeirra. En sem beturfer þá er megnið af þessari stétt góður læknar og ekki uppfullir af karlrembingi og hroka.

Núna er Nói kominn með nál í æð og er með stóra spelku sem nær upp á olnboga, við förum reglulega í lyfjagjöf því barnið heldur engu niðri. Vonandi vonandi vonandi virka þessi lyf og hann verður búinn að n á sér í næstu viku. Ég held samt að ég hafi aldrei kunnað vel að meta mæður fyrr en ég varð ein slík. Ég hefði aldrei trúað því hversu mikil vinna bíður mans að 9 mánaðar (6) meðgöngu lokinni. Að vinna 24 tíma vinnu ásamt því að vera í einhverju litlu eins og skóla (samanborið við hitt) getur gert mann óhuggulega útlítandi. Ég rakst á mig í spegli í morgun og ekki kannaðist ég við að hafa hengt upp þá mynd sem við mér blasti. Þreytuleg húsmóðir með bauga og maskara dagsins áður, hárið eins beyglað og mögulegt væri og með hor á öxl. Eg reyndar var uppi á spítala með lasarusinn fram á nótt og náði rétt svo að klæða mig úr helmingnum af fötunum þegar ég kom heim. Ótrúlegt eða ekki þá er þetta besta og skemmtilegasta vinna sem til er og plúsarnir ná svo hátt yfir mínusana að þessi færsla verður vonandi gleymd á morgun.

En núna er þessari langdregnu væluþreytufærslu lokið. Takk fyrir að hlusta.